Dvanaest malih crkava koje su izabrane za ovo istraživanje nalaze se na Kritu i Peloponezu, a živopisane su od XIII do XV veka. U okviru hristološkog ciklusa u njima su predstavljeni samo osnovni hrišćanski dogmati, to jest ovaploćenje Boga Logosa s prvim i poslednjim događajima njegovog ovozemaljskog života. Samo u tri hrama prikazano je učenje Crkve o eshatološkim događajima Drugog Hristovog dolaska. Imajući u vidu sažetost hristološkog ciklusa, jasno je da je ktitore proučavanih hramova više zanimalo predstavljanje scena iz života svetih kojima su hramovi posvećeni. Razlozi koji su vodili tome da se svodovi hramova ispune scenama iz života svetih mogu se pronaći u naglom razvoju hagiologije od kraja XIII veka. Vrhunac tog razvoja dostignut je tok XIV veka, naročito u vreme cvetanja isihastičkog pokreta. Budući da su proučavani mali privatni hramovi Kritu i Peloponezu, a s obzirom na političke i crkvene prilike na tim okupiranim prostorima, može se pomišljati još jedan razlog koji je opredeljivao ktitore hramova da poručuju opširne cikluse posvećene životima svetitelja. Ti ciklusi uglavnom sadrže scene mučeništva, ali i scene spasavanja gradova i ličnosti od različitih nevolja. One i češće na metaforičan način ukazuju na zbivanja u pomenut oblastima u vreme kada su se one nalazile pod raznim osvajačima. Neke scene istovremeno izražavaju nadu poručila da će se njihova otadžbina izbaviti od osvajača.