Jedinstvenost, samostalnost i autoreferencijalnost reprezentacijskog modela na kome počiva specifičnost komunikacijskog koncepta postmodernih masovnih medija, kao i interaktivnost u čijim se okvirima pomoću fikcionalnog Drugog konstituiše modus subsistendi gledaoca/ posmatrača predstavlja osnovni predmet kritičkog razmatranja koje ovaj tekst pokušava da pruži. Teza koja se u njemu postavlja jeste da je moguće identifikovati i obrazložiti suštinsku razliku između smisaonog ishodišta i efekata koje reality show Veliki Brat ima u evroameričkom kulturnom krugu i u kulturnom kontekstu društava koja se nalaze u procesima asimilacije aksioloških paradigmi tog kruga. Sekularizacija ispovednih tehnika koje se manifestuju u nekim aspektima ovog programa transformiše se u ovim društvima u samoindukovano usvajanje tradicionalističkih kontrolnih mehanizama i njihovo perpetuiranje u formi prividnog permisivizma i kontradogmatske društvene prakse.

Veliki brat; reprezentacija; kulturalna paradigma; kontrolni mehanizam