Namera ovog rada je da prikaže određene aspekte Rortijeve filozofije koji imaju društvenoteorijski značaj kao i da naznači najznačajnije tačke u kojima se ovi njegovi uvidi razmimoilaze sa određenim postmodernističkim razumevanjem društvene stvarnosti. Stoga će se u prvom delu rada naročita pažnja biti posvećena Rortijevoj filozofiji edifikacije, ali i relevantnim kritikama koje su tokom godina bile upućene njegovom shvatanju filozofije kao svojevrsne filozofski neutemeljene 'komunikacije čovečanstva'. Nakon toga, pokušaćemo da utvrdimo u kojoj meri je Rortijevo shvatanje kontigencije i njenih posledica blisko postmodernoj misli. Argumentovaćemo da nemogućnost filozofskog opravdanja društvene stvarnosti po Rortiju ne nalaže i nemogućnost moralnog progresa, te da je osnovna uloga svake društvene teorije zapravo povećavanje inkluzivnosti društvene interakcije i pružanje društvene nade. Štaviše, Rorti je za razliku od Fukoa i Deride smatrao da su institucije zapadne demokratije i liberalizma potpuno dovoljne za postizanje ovih ciljeva, te da stoga dosezanje ove liberalne utopije u velikoj meri zavisi od toga koliko su delatnici unutar kulturne sfere (pisci, društveni naučnici i filozofi) spremni na aktivno zalaganje u cilju dostizanja ovog moralnog progresa.

komunikacija; abnormalni i normalni diskurs; edifikacija; kontingencija; metafora; postmodernizam; liberalizam; utopija; društvena nada