Metrika

  • citati u SCIndeksu: 0
  • citati u CrossRef-u:0
  • citati u Google Scholaru:[]
  • posete u poslednjih 30 dana:11
  • preuzimanja u poslednjih 30 dana:2

Sadržaj

članak: 1 od 1  
2000, vol. 7, br. 1-2, str. 15-19
Način nasleđivanja i fenotipska varijabilnost za debljinu perikarpa kod nor i rin genotipova paradajza
Institut za istraživanje u poljoprivredi Srbije, Centar za povrtarstvo, Smederevska Palanka
Ključne reči: paradajz; debljina perikarpa; čvrstina ploda; nor i rin; dialel način nasleđivanja; hibrid
Sažetak
Debljina perikarpa kao komponenta čvrstine ploda, predstavlja bitnu karakteristiku ploda paradajza, kako zbog skladištenja, tako i zbog transporta plodova do tržišta. Metodom punog dialela (bez recipročnih ukrštanju) izvršena su ukrštanju dve linije paradajza sa normalnim periodom sazrevanja plodova i četiri mutantne linije, kod kojih je period sazrevanja odložen (nor i rin). Genetička analiza izvršena je na roditeljskim linijama i potomstvu F1 i F2 generacije. Ocena načina nasleđivanja za osobinu čvrstina ploda utvrđena je korišćenjem testa signifikasnosli srednjih vrednosti F1 i F2 generacije u odnosu na roditeljski prosek. Razlaganje genetičke varijanse izvršeno je metodom Mather-a i Jinks-a(197I), a analiza kombinacionih sposobnosti metodom Griffing-a (1956). metodi, matematički model 1. U obe generacije ispitivanja, kod nasleđivanja debljine perikarpa ploda paradajza, ispoljili su se sledeći načini nasleđivanja: intermedijarno, parcijalna dominacija, dominacija, kao i super dominacija boljeg i lošijeg roditelja. Dominantna varijansa je bila veća od aditivne. Najveći heterozis za osobinu debljine perikarpa ploda imao je hibrid NR-I x NR-10 (14.28%). Roditelj NR-3 je imao signifikantnu vrednost za OKS u obe generacije ukrštanju, dok su signifikantne vrednosti za PKS utvrđene kod šest F1 hibrida. Mutantni genotipovi paradajza imali su veću debljinu perikarpa ploda od genotipova normalnog sazrevanja ploda, te ih kao takve treba uključili u selekcione programe, koji za cilj imaju, stvaranje komercijalnih F1 hibrida, debelog perikarpa i čvrstih plodova.
Reference
Agar, I.T., Abak, K., Yarsi, G. (1994) Effect of different maturuty stages on the keeping quality of nor (non-ripening) of rin (ripening inhibitor) and normal type tomatoes. Acta Horticulturae, 368, 742-753
Borojević, S. (1992) Principi i metode oplemenjivanja bilja. Beograd: Naučna knjiga
Dixit, J., Aloo, K., Bhutani, R.D., Sidhu, A.S. (1980) Line x tester analysis for the study of heterosis and combining ability in tomato. Harayana Journal of Horticultural Sciences, 9, 56-61
Griffing, B. (1956) Concept of general and specific combining ability in relation to diallel crossing systems. Australian Journal of Biological Science, 9, 463-493
Hassan, H.M., Hegazi, H.H., Moussa, A.G., Wahb-Allah, M.A.E. (1995) General and specific combining abilities of some tomato cultivars and their hybrid combinations. Alexandria Journal of Agricultural Research, 40, 2, 277-290
Hayman, B.I. (1954) The theory and analysis of diallel crosses. Genetics, 39, str. 789-809
Lukasenko, O.A. (1990) Effect of genes for delayed fruit ripening on physical and mechanical characteristics and storage quality. Nauchno-Tehnicesci bilten Vsesoyusnogo Ordena Lenina i Ordena Druzby Narodov Nauchno-isledavatelstvogo Institita Rastenovodstva imeni N. I. Vavilova, 197, 28-29
Mather, K., Jinks, J.L. (1971) Biometrical genetics: The study of continuous variation. London, itd: Chapman and Hall
Mcglasson, W.B., Sumerghy, J.B., Morris, L.L., Mcbride, R.L., Best, D.J., Tigchelaar, E.C. (1983) Yield and evaluation of F1 tomato hybrids incorporating the non-ripening nor gene. Journal of Agriculture and Animal Husbandry, 23 (120). 106-112
Tigchelaar, E.G., Mcglasson, W.B., Buecherr, W. (1978) Genetic regulation of tomato fruit ripening. Hort Science, 13, 5, 508-513
 

O članku

jezik rada: srpski
vrsta rada: izvorni naučni članak
objavljen u SCIndeksu: 06.10.2009.